Stolica Trzeciej Rzeszy

Kiedy 30 stycznia 1933 r. Hitler przejmował władzę, tradycyjnie lewicowy „Czerwony Berlin” nie stanowił dla niego silnego oparcia. Wpływy w mieście uzyskał głównie poprzez wzmocnienie gospodarki oraz stosowanie metod totalitarnych. Barbarzyński pogrom Żydów z 9 listopada 1938 r. przeprowadzony został przy ulicznym udziale i szerokim poparciu mieszkańców. Pomimo niechętnego przyjęcia przez berlińczyków wybuchu drugiej wojny światowej, ich miastu nie oszczędzono zniszczenia: bombardowania aliantów oraz Bitwa o Berlin zrównały z ziemią jedną piątą, a poważnie zniszczyły resztę miasta. Jako że prawie wszyscy zdrowi mężczyźni polegli lub zaginęli podczas wojny, odbudową zajęły się kobiety (Trümmerfrauen

– „kobiety ruin”). Liczba ludności Berlina, która przed wojną wynosiła 4,3 miliona spadła do 2,8 miliona. Ze 160 000 członków społeczności żydowskiej Berlina zaledwie 7000 przeżyło nazistowskie ludobójstwo.

Po zakończeniu wojny alianci przejęli kontrolę nad miastem, dzieląc je na pozostające pod wspólnym dowództwem sektory: francuski, brytyjski, amerykański oraz radziecki. 16 czerwca 1948 r. Sowieci wycofali się ze wspólnego dowództwa żądając dla siebie pełnej kontroli nad miastem. 26 czerwca rozpoczęli mającą trwać 11 miesięcy blokadę większości lądowych i wodnych dróg prowadzących do zachodniej części miasta. Mieszkańcy zginęliby z głodu, gdyby nie zorganizowany przez aliantów most powietrzny (Luftbrücke). 5 maja 1949 r. Sowieci oddali kontrolę nad zachodnią częścią miasta w ręce zachodnich aliantów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>