Rewolucja i kultura epoki weimarskiej

Pierwsza wojna światowa oraz blokada krajów sprzymierzonych doprowadziły do prawie całkowitego braku żywności w Berlinie. Powstanie ludowe spowodowało abdykację cesarza i ogłoszenie republiki ze stolicą w Berlinie. Gdzieniegdzie przewrót – pod przewodnictwem Karola Liebknechta i Róży Luksemburg – przerodził się w rewolucję i na kilka dni robotnikom udało się zdobyć kontrolę nad miastem. Socjaldemokratyczny rząd wezwał na pomoc Freikorps, prawicowe oddziały zawodowych oficerów, które w brutalny sposób zdławiły powstanie i zamordowały Karola oraz Różę. Gdy za swój kolejny cel Freikorps obrały nowy rząd, robotnicy zademonstrowali przywiązanie do demokracji przeprowadzając masowe akcje strajkowe, aby zapobiec zamachowi stanu. Polityczna i gospodarcza niestabilność trwała do 1923 r., kiedy to plan gospodarczy kanclerza Gustawa Stresemanna, a także hojne pożyczki amerykańskie, przyniosły poprawę sytuacji. W tym czasie Berlin stał się jednym z głównych ośrodków kulturalnych Europy. Ekspresjonizm przeżywał szczytowy okres rozwoju, Bertold Brecht i Piscator zrewolucjonizowali teatr, Alfred Dóblin w swoich powieściach o Berlinie zastosował metodę pisarską Joyce’a, a do miasta ściągali artyści z całego świata. Również twórcy o szczególnej orientacji seksualnej spotykali się tu z niezwykłą dla reszty Europy tolerancją. Berlin był miejscem, które zarówno Christopher Isherwood (autor Opowieści berlińskich), jak i W.H. Auden, a także Ernst Rohm, szef Sturmabteihmg Hitlera, uznali za własne. „Złote lata dwudzieste” skończyły się nagle w 1929r., wraz z kryzysem gospodarczym. Masowe bezrobocie, a później krwawe zamieszki, radykalizacja nastrojów i chaos polityczny poprzedziły nadejście nazizmu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>