Otwarcie muru w Berlinie

W dniu 9 listopada 1989r. – 71. rocznicę proklamacji republiki weimarskiej, 66. rocznicę puczu „piwiarnianego” Hitlera oraz 51. rocznicę „kryształowej nocy”

– masowe demonstracje uliczne w całych Niemczech doprowadzają do otwarcia muru berlińskiego. Widok rozradowanych berlińczyków ściskających się i świętujących na górze Bramy Brandenburskiej stał się jednym z najbardziej pamiętnych obrazów XX wieku. Berlin został oficjalnie przyjęty do zjednoczonych Niemiec 3 października 1990 r., co zostało hucznie uczczone. Później euforia zniknęła bez śladu. Wschodni i zachodni berlińczycy odkryli, że nie lubią się nawzajem aż tak bardzo, jak sobie to kiedyś – w zgodzie z propagandą – wyobrażali. Postawa rezygnacji wobec przebudowy kraju wyparła ostrą krytykę i niewybredne żarty. Wschodni Berlin pod względem politycznym pozostaje nieobliczalny, a zachodni berlińczycy też nie są bez winy – niedawno, w zachodnioberlińskiej dzielnicy Wedding kilku skrajnie prawicowych nacjonalistów zostało wybranych do rady miasta. Berlin powoli scala się, ale długo potrwa zanim wszyscy jego mieszkańcy zaczną uważać się za sąsiadów. Większość przybyszów od razu zauważa moment w którym przekraczają, oficjalnie nieistniejącą, linię demarkacyjną.

Pomimo tego, że symboliczne posiedzenie Bundestagu, po raz pierwszy wybranego w wolnych wyborach, odbyło się w Berlinie w grudniu 1990r., a w czerwcu 1991 r. parlament przegłosował przeniesienie tutaj swojej siedziby, nie pociągnęło to za sobą żadnych bezpośrednich działań – siedzibą rządu nadal pozostaje Bonn, a cały proces przenosin ma trwać przynajmniej najbliższe dziesięciolecie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>