HISTORIA BERLINA

Berlin latami nabierał międzynarodowego znaczenia. Pierwsza wzmianka o „Berlinie” pochodzi z 1237r., ale dopiero w 1710 r. pięć miast położonych nad rzeką Sprewą połączyło się tworząc Berlin, stolicę królestwa Prus. W XVIII w., za rządów postępowego króla Fryderyka II (zwanego Wielkim) nastąpił bujny rozkwit Berlina, a dzięki osobistościom takim jak pisarz Gotthold Epphraim Lessing oraz filozof Moses Mendelssohn stał się z niego znaczący ośrodek kultury oświecenia. Wolter, który schronił się tu przed duszną atmosferą francuskiego absolutyzmu i korzystał z życzliwego wsparcia mecenatu Fryderyka, zachwycał się przemianą tego miasta: „wszystko zmieniło się w widoczny sposób: Sparta stała się Atenami”. Oczywiście, zachwycał się tylko do czasu – do kłótni i gwałtownego zerwania ze swoim istotnie wielkim, alei bezwzględnym oraz wymagającym opiekunem Fryderykiem II. W 1871 r. Berlin został stolicą imperium niemieckiego, powstałego po wojnach Bismarcka z Austrią i Francją. Nowa pozycja przyniosła ze sobą okres stabilności, ale i zakłamania, które tak plastycznie przedstawił w swoich powieściach Theodor Fontane. Niemniej jednak stulecia politycznego rozdrobnienia pozostawiły swój ślad i Berlin nigdy nie stal się takim ośrodkiem nowego narodu, jakim dla Francji był Paryż, czy dla Anglii Londyn. Monachium i Frankfurt pozostały jego kulturalnymi i handlowymi rywalami, a wielu Niemców wcale nie darzyło pruskiej stolicy sympatią. Dopiero pod koniec I wojny światowej, wraz z ustanowieniem pierwszej Republiki Niemieckiej, Berlin stał się bezspornym centrum życia narodowego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>